Ερχόμενος σε επαφή με το χόμπυ/σπόρ ξεκίνησα όπως οι περισσότεροι ως μεμονωμένος παίχτης
με το μίνιμουμ εξοπλισμού και δηλώνοντας συμμετοχή στα γνωστά δημόσια παιχνίδια.
Βλέποντας οτι το airsoft με “τραβάει” άρχισα να επενδύω σε αυτό και να ξεσκάω κάποιες κυριακές ρίχνοντας μπίλιες.
Ολα κυλούσαν όμορφα μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα οτι ρίχνω μπίλιες χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, αυτό ήταν, κόλλησα το μικρόβιο της “τακτικής”.
Πλέον τα δημόσια σενάρια δεν με κάλυπταν και η αναζήτηση σκοπών, τακτικών και επικοινωνίας με “ανθρώπους που με νιώθουν” ήταν “ανάγκη”.Μια “ανάγκη” που με οδήγησε σε επικοινωνία με ομάδα του χώρου και με την οποία πλέον “χαίρομαι” το παιχνίδι μας.
Προσωπικό συμπέρασμα είναι οτι το airsoft σου δείχνει δρόμους απόλαυσης, το ποιός δρόμος είναι ο “σωστός” εξαρτάται απο τη φιλοσοφία του εκάστοτε παίχτη.
Ο επόμενος παρακαλώ
Ψηφοφορία